Ik fotografeerde stillevens van gevonden voorwerpen als een manier om mijn emoties weer beter te leren uiten. De foto's zijn donker en hoopvol, verbeeld door het licht dat langs de objecten strijkt. Ze hebben een leven gehad; gedeukt, roestig en soms onherkenbaar. Voor mij symboliseren ze zowel een nieuw begin als de onzekerheid om met lege handen te komen staan. 

Mijn verhaal dient inmiddels als brandstof en is niet langer de vesting van toen. Werk krijgt kleur en de wens fysiek aan de slag sinds '21 is sterk. Door ontstane poreusheid ben ik sneller geëmotioneerd en besef ik dat wat ik nodig heb, nodig ís. Wat precies daar weet ik niet altijd het antwoord op. Het heeft in ieder geval te maken met voelen, deuren ontsluiten, ruimte maken en loskomen. Ik geloof dat het zich gaandeweg verder vormt.

Ik verraste mijn fotografieleraar Pieter van Leeuwen, overleden in 2023, evenwel door het besluit schilder te worden maar alles is omgeploegd. Het is nodig mijzelf te herbestemmen.